Memory Lane  ·  Otrobanda, Willemstad  ·  Curaçao

De winkel die alles had
en nooit vergeten wordt

El Nilo de Egypto  —  Breedestraat 109, Otrobanda – Een historische herinnering  ·  Willemstad, Curaçao

✦ ✦ ✦

Als je over de Breedestraat in Otrobanda wandelt, valt je oog onvermijdelijk op een gebouw dat tijd lijkt te hebben getrotseerd. Gebladderde verf, een gevel die verhalen fluistert.

En misschien wel het meest ontroerende detail, een rij stoeltjes, keurig naast elkaar geschikt langs de rand van het trottoir.

Alsof de eigenaar even naar binnen is gestapt en zo dadelijk terugkomt.

Welkom bij El Nilo de Egypto, Breedestraat 109, Willemstad, Otrobanda.

Een winkel die voor heel wat Curaçaose neuzen en ogen onuitwisbaar in het geheugen is gegrift.

— ⬩ —

Een Libanese familie plant wortels

Het verhaal van El Nilo begint ver van Curaçao, ergens in de Levant.

De heer Ahmed el Ayoubi, een Libanees van de tweede generatie op het eiland, bouwde hier niet zomaar een winkeltje op.

Hij bouwde een imperium, op zijn eigen bescheiden manier.

Zo bescheiden dat hij uiteindelijk niet één, maar drie monumentale panden aan de Breedestraat kocht, netjes naast elkaar, zodat hij zijn dertien kinderen elk een dak boven het hoofd kon geven.

Dertien. Je leest het goed. Drie gebouwen, dertien kinderen, één patriarch.

Ahmed el Ayoubi was een man met visie, of op zijn minst een man met een uitstekende vastgoedstrategie.

Boven de winkel woonde de familie. Beneden deed het leven zijn werk.

Twee van Ahmeds dochters trouwden met twee broers Baroud, want waarom zou je één familie uitbreiden als je er ook twee tegelijk kunt samenvoegen?

Samira trouwde met Gader Baroud, eigenaar van Casa Brion én een matrassenfabriek in Suffisant.

Haar zus trouwde met diens broer.

Op het trottoir van de Breedestraat waren de Ayoubi’s en de Barouds daarmee zo goed als één grote, verweven clan, iedereen noemde iedereen “primo”, ook als de bloedband wat ver te zoeken was.

“Mi defuntu opa Ahmed el Ayoubi ta doño. E ta 2de generatie Libanes na Kòrsou. Ya ku mi mama nan tbt 13 ruman, mi opa a kumpra e 3 gebouwnan bandi otro pa parti e yunan den e 3 kasnan ariba.”

— ⬩ —

Wat verkochten ze eigenlijk?

Ah, de eeuwige vraag.

En het antwoord is even veelzijdig als de winkel zelf: alles. Letterlijk alles.

Van een lepel tot een stoof.

Van een theepot tot een ijskast. Van Afrikaanse houten poppen tot gevlochten babymandjes voor pasgeboren tweelingen.

Van kleine kongas en marakas tot grote kleurige veren waarmee je carnavalskleding kon optuigen. Sandalen. Souvenirs.

En dan was er nog de plastiekwaar van het legendarische merk Manaplas, kwaliteitsplastiek dat generaties overleefde.

Ergens op Curaçao staat vandaag de dag nog een grote kom van Manaplas in een keuken, trots als een erfstuk.

Twee winkels in één.
De ene verkocht huishoudelijke spullen van degelijke kwaliteit. 
De andere, helaas al een tijdje gesloten, dreef in houten souvenirs, veren en sandalen.
Die andere winkel wordt gemist.


El Nilo was geen winkel. El Nilo was een warenhuis, een museum, een snoepwinkel voor volwassenen. Je ging er binnen voor één ding en kwam buiten met zes dingen die je niet wist dat je nodig had.

— ⬩ —

De sfeer, het stof en de grapjes

Wie in januari nog eens langskwam, trof de winkel open aan.

Achter de toonbank stond de eigenaar, rustig en vriendelijk, zoals altijd.

Een bezoekster waagde de opmerking: “Uw winkeltje is een beetje stoffig.”

De eigenaar keek haar aan, glimlachte en zei: “Sommige toeristen willen ook het stof van Curaçao mee naar huis als souvenir.”

  "Sommige toeristen willen ook het stof van Curaçao mee naar huis als souvenir."
  — Faisel Ayoubi, eigenaar El Nilo de Egypto.


Geen woord van een leugen. En niemand die hem kon tegenspreken. De man, Faisel Ayoubi, zoon van Ahmed, was bekend in de buurt. Meneer X die menig klusje voor hem deed, kent hem persoonlijk: "Vaak zie je hem in de Breedestraat, hij is een gooie man. Faisel opent de winkel zo nu en dan nog steeds, zo lang zijn gezondheid het toelaat. Niet uit winstbejag, maar omdat een winkel meer is dan een zaak. Het is een plek. Een gewoonte. Een stukje identiteit.

— ⬩ —

Karnaval, 30 di Mei en de stoeltjes op het trottoir

Voor de echte Otrobandista’s is El Nilo onlosmakelijk verbonden met de grote momenten van het jaar.

Karnaval.

De herdenking van 30 mei.

De marsen die door de Breedestraat trokken terwijl de familie Baroud-Ayoubi vanuit de deuropening , of vanaf die stoeltjes op het trottoir, het schouwspel gadesloeg.

Want die stoeltjes.

Laten we het daar even over hebben.

Keurig naast elkaar, langs de rand van de stoep, als een miniatuurtheater.

Niet willekeurig neergezet, maar gesorteerd. Iemand heeft die stoeltjes daar met zorg neergezet, elk op zijn plek.

Of het nu voor de familie was, voor de klanten, of gewoon voor wie even wilde zitten en de Breedestraat aan zich voorbij wilde laten trekken, die stoeltjes vertellen iets over de manier waarop El Nilo in de wereld stond.

Uitnodigend. Rustig. Zonder haast.

  "Mi bisiña di 50 aña pasá. Famia Baroud ta doño. Karnaval, 30 di mei, diferente marcha i hoooopi desaroyo ku a tuma luga den transkurso di añanan. Fun times and great memories."
Tania Ataoellah, buurvrouw van vijftig jaar geleden.

— ⬩ —

Een monument te koop

De drie panden van Ahmed el Ayoubi, gebouwen met de status van monument, staan vandaag de dag te koop. Zijn kleindochter liet het weten: wie serieus geïnteresseerd is, contact kan opnemen met haar.

Het zijn geen gewone gebouwen.

Het zijn drie schakels in een familiegeschiedenis die van Libanon via de Caraïben loopt en die de Breedestraat mede heeft gemaakt tot wat ze is.

Misschien komt er een nieuwe eigenaar.

Misschien een nieuw verhaal.

Maar de geur van El Nilo, een mengeling van hout, plastic, wat stof en de ondefinieerbare lucht van een winkel die alles heeft, die blijft hangen.

In het geheugen van iedereen die er ooit naar binnen stapte op zoek naar een theepot en naar buiten kwam met een babymand, twee marakas en een anekdote om aan tafel te vertellen.

En ergens staat nog steeds een grote kom van Manaplas. Gewoon omdat die dingen niet stukgaan.

Zo hoort het.

✦ ✦ ✦

Verantwoording & Dankwoord

Dit verhaal is een persoonlijke samenvatting en is grotendeels gebaseerd op posts, reacties en commentaren op Facebook — in het bijzonder de herinneringen en verhalen die gedeeld werden door buurtbewoners, familieleden en oud-klanten van El Nilo de Egypto op de Breedestraat in Otrobanda. Met dank aan allen die hun memories, foto’s en familieverhalen hebben gedeeld op sociale media en op sites gewijd aan de geschiedenis en cultuur van Curaçao.

De namen die in dit verhaal worden genoemd — familie Ayoubi, familie Baroud, en alle anderen — zijn ontleend aan hun eigen woorden en herinneringen, zoals zij die publiekelijk hebben gedeeld. Ik heb slechts geprobeerd die losse draden samen te weven tot één verhaal, als een kleine historische herinnering aan een plek die velen dierbaar is.

Dit verhaal is ook een persoonlijke Memory Lane — een eerbetoon aan mijn geboorte-eiland Curaçao, aan de Breedestraat, aan Otrobanda, en aan de mensen die er kleur en karakter aan gaven. Alle credits gaan naar de originele vertellers. Ik heb alleen de pen vastgehouden.Danki, Curaçao. ❤️

El Nilo de Egypto  ·  Breedestraat 109  ·  Otrobanda, Willemstad  ·  Curaçao